भालेको डाँकसँगै

जब ब्युँझन्छु म

र

आँखा खोल्छु एका बिहानै

उसले पनि 

आँखा खोल्छ म सँगै र

मुस्कुराउँछ मसँगै,

सँग-सँगै

चिसो हावाको अभिबादन

टक्र्याउछ मलाइ,

र देखाउछ क्षितिजतिर –

“उ त्यो ध्रुब तारा हो,

हुस्सुले पहाड

छेकिराखेको अझै

उ..…. भागिरहेछ बादल टाढा-टाढा

सुर्योदयको आभाससँगै”

र एकाएक

पोल्टाभरि उज्यालो ल्याएर

छर्छ मेरो कोठामा,

म अभिनन्दन टक्र्याउछु उज्यालोलाई 

र पुस्तक खोल्छु उज्यालोमा,

उ मुस्कुराईरहन्छ

एकोहोरो टोलाईरहन्छ

मतिर प्रसन्न मुद्रामा

सधैँ सधैँ,

मेरो गुरु

मेरो कोठाको झ्याल । 

०४७ चैत्र २९