ढिलो र चाँडोको नियम हुन्छ । हामी प्राय छिटो वा चाँडोलाई राम्रो मान्छौँ । तर कैयौँ अवस्थामा प्राय ढिलोले जितिरहेको हुन्छ ।
कुनै पनि काम छिटो-छिटो गर्दा धेरै त्रुटीहरु भैरहेका हुन्छन । जस्तो गन्तब्य पुग्न हतार गर्दा बाटोमा हेर्नुपर्ने, याद गर्नुपर्ने थुप्रै कुराहरु छुटिरहेका हुन्छन । आबस्यक कैयौँ महत्वपूर्ण कुराको हेका राख्न सक्तैनौँ । फर्कनु पर्दा आफू हिँडेको उही बाटो नौलो लाग्छ, ठम्याउन गाह्रो पर्न सक्छ ।
मोटर गाडीमा यात्रा गर्दा पनि गतिलाई तिब्र बनाउँदा जोखिम बढ्ने हुन्छ । वरिपरिका सुन्दर दृश्यहरुको आनन्द पनि लिन सकिंदैन र छुट्छन । पहाड चढ्दा पनि छिटो-छिटो चढ्नु जोखिमपूर्ण मानिन्छ । बिस्तार अनुकुलता बढाउँदै चढ्ने सुझाव दिइन्छ । नत्र लेक लाग्ने डर हुन्छ ।
हामीले खाद्य सामाग्रीको ताजापन लम्ब्याउन फ्रिजको प्रयोग गर्छौँ । बिज्ञानका अनुसार खाने कुराहरुको श्वास-प्रश्वासको दर घटाउँदा वा ढिला गर्दा यस्तो फायदा हुन्छ, वा खाद्यसामाग्रीको आयु लम्बिन्छ ।
प्राय गति ढिलो हुने जीवहरु लामो समय बाँच्ने तथ्य भेटिएको छ । कछुवाको आयु २०० बर्षभन्दा बढी हुन्छ भने, पानीमा पाइने स्पन्जको आयु २००० बर्ष भन्दा बढी हुन्छ । यी सुस्त प्राणीहरु हुन् ।
त्यसैले हतार गर्नुभन्दा, वरिपरि हेर्दै, सोची बिचारी सावधानीपूर्वक अघि बढ्दा नै बढि लाभ प्राप्त हुने कुरामा बिश्वास गर्न सकिन्छ ।
हाम्रो समाजले प्रायः तीक्ष्ण, प्रभावकारी र चलाख मानिसहरूलाई बढी प्रश्रय दिन्छ ।
तीक्ष्ण र प्रभावकारीले नतिजामा तिब्रता ल्याउला ।
चलाखले काम छिटो-छिटो सम्पन्न गर्ला ।
तर सुस्त तर धीर-गम्भीर जीवन बिताउनु धेरै तरिकाले बुद्धिमानी हो ।
मेरो रोजाइ आत्मविश्वासका साथ गरिने, ढिलो तर स्थिर गतिमा हुने काम हो ।
