सामन्तवादका प्रतीक हाम्रा पार्टीहरु

अहिले सबै जसो अखबारहरुमा नेपाल सम्बन्धि बहस चलिरहेको छ । यो बहसको टुंगो लाग्ला नलाग्ला, तर यस खालका चिन्तनको अर्थ अबस्य रहन्छ । यस्ता बहसबाट राज्य-संयन्त्रका व्यक्तिहरुले उचित लाभ लिन सक्ने ठाउँहरु पनि हुन्छन । बहसको केन्द्र भागमा छ, ‘नेपालको बिकास र यसको गति’ । नेपालले बिकासको बाटोमा आशातित गति लिन नसक्नुको पछि दोषी को छ ? राजनैतिक पार्टीहरु, त्यसका नेताहरु वा हाम्रा बिकासका मोडेलहरु ? यस प्रसंगमा हाल भैरहेका शक्तिहरु अत्यन्त पुरानो भयो र अब यसले काम गर्न सक्तैन, ‘नया शक्तिको खाँचो’ छ भन्ने मत निकै बलवान देखिएको छ । त्यसैले यहि धारणाको वरीपरि रहेर आफ्ना मतहरु प्रकट गर्ने कोसिस गर्दैछु ।

अहिले के ब्याख्या गर्ने गरिएको छ भने नेपाली समाजको संरचना परिबर्तन भैसकेको छ र पूर्ण रुपमा पुजीबादी चरणमा प्रवेश गरिसकेको छ । यो अबस्था आउनुमा ने. का., वामपन्थीहरुको विभिन्न आन्दोलन र मधेसीहरुको आन्दोलनको योगदान रहेको छ । उत्पादन सम्बन्धका दृष्टिले हेर्दा यो व्याख्यामा आंशिक सत्यता अबस्य होला, तर संस्कारगत दृस्टीले हेर्दा हाम्रो समाज अझै सामन्तवादको धंग-धंगीबाट कति पनि बाहिर आउन सकेको देखिन्न । यसको प्रस्ट छाया हाम्रो नेत्रित्वमा देखिन्छ । हाम्रो नेत्रित्व बर्गमा घर गरेको यहि सामन्ती संस्कारका कारण विभिन्न समयमा नेपाली जनताले गरेका आन्दोलन स्वरुप प्राप्त भएका परिबर्तनका उपलब्धिहरुलाई संस्थागत गर्न सकिएन । पहिलो संबिधानसभा असफल रहनुको प्रमुख कारण पनि यहि समस्या नै हो । यद्यपि यस प्रसंगमा अरु पनि मुद्धाहरु उल्लेख्य रुपमा भएको तथ्यलाई नकार्न सकिदैन । फेरी यो दोष उनीहरुको मात्र हैन । बास्तबमा हाम्रो समाजको चेतना र बिकासको प्रतिछाया उनीहरुमा प्रतिबिम्बित भएको मात्र हो ! यहि कारण नै हो, हरेक पार्टीमा नेत्रित्व हस्तान्तरणको प्रक्रिया गतिशील हुन सकेन । चरम गुटबन्दिको अबस्था विद्यमान छ ! गुटबन्दिले के देखाउंछ भने सिमित व्यक्तिहरु शक्ति हत्याउन सफल छन् ! सम्पति उनीहरुसंग धेरै छ वा राज्यको सम्पति माथि उनीहरु हाबी छन् । आफ्ना मान्छेको हितका लागि शक्ति र श्रोत परिचालन गर्ने क्षमता राख्छन । राजनैतिक परिबर्तन भनेको सत्ता परिबर्तन मात्र हैन रहेछ । पूर्ण रुपमा समाज एबम नेताहरुको सोच, संस्कार र संस्कृतिमा परिबर्तन नहुदासम्म परिबर्तनको महसुस गर्न सकिदैन भन्ने कुरा अब घाम जत्तिकै छर्लंग भैसकेको छ । यसरि, समाजमा यथोचित चेतनाको बिकास नभए सम्म हामीले परिबर्तनलाइ चाहेको दिशातिर निर्देशित गर्न सक्दैनौ । Continue reading

किन मुस्कुराउदैन मेरो देश

म एउटा देश हेरिरहेको छु

जहाँ,

हरेक बिहान हृदयले सगरमाथा छुन्छ,

र छाती गौरबले फुल्छ।

हरेक प्रार्थनामा

मनले लुम्बिनी टेक्छ

र शान्तिको कामना गर्छ ।

फराकिलो क्षितिज नाप्ने

स्वयम्भुको आँखामा

हरेक साँझ

रमाइरहेको नेपालीपन भेटिन्छ ।

म एउटा देश खोजिरहेको छु

जहाँ सधैं

गण्डकी प्रेमको गीत गुनगुनाउँछ,

कर्णाली एकताको हात फैलाउछ

र कोशी चेतनाको दुन्दुभी बजाउछ ।

मादलुको तालमा चल्छन मेरा गोडाहरु

खुट्टाहरु देउडाको तालमा उठ्छन र

मारुनिमा कम्मर मर्किन्छन ।

कौडामा मचिन्छन शरीर र

साकेलामा फनक्कै घुम्छौ हामी ।

मलाई पुग्ने रहर छ त्यस्तो देशमा

जहाँ

माछापुछ्रे फेवामा पौडिन्छ आनन्दले,

सुन्दरी रारा

हिमालको छायासग प्रेमालाप गर्छ र

संसारकै मन लोभ्याँउछ ।

यति हुँदाहुँदै

म मनभरी प्रश्न बोकिरहन्छु सधैँभरि 

किन अनुहारमा उज्यालो बोक्दैन मेरो देश,

किन मुस्कुराउदैन मेरो देश !

किन मुस्कुराउँदैन मेरो देश, कबिता सङ्ग्रह २०७०

सुन्दर देश रोजिरहेछु

उ आगो ओकेलिरहेको बेला
म आकाश हेरेर आँखा टोलाइरहेको छु
छ की त्यहाँ कतै मेरो देश
म मेरो देश खोजिरहेछु ।

उसले प्रतिशोधको राँको बालिरहेको बेला
म क्षितिज जोडेर मन छामिरहेछु
छकी कतै धुक धुकी मेरो देशको
म देश छामिरहेछु ।

उसले घृणा पालिरहेको बेला
मैले उबड-खाबड र घायल मन जोडिरहेछु
जुनले किरण बांडिसकेछ शितल
म मन भित्र घडा थापिरहेछु।

मैले आँखा टोलाइरहेको बेला
घामले पाइला टेकिसकेछ त्यहाँ
पोखिएर कतै तिमीले पनि पायोकी
म उसलाई सोधिरहेछु ।

म अहिले क्षितिज हेरेर
आफ्नै आँखामा आकाश नापिरहेछु
छकी त्यहा मेरो देश
म मेरो देश खोजिरहेछु
म शान्त र सुन्दर देश रोजिरहेछु ।

किन मुस्कुराउदैन मेरो देश, कविता सङ्ग्रह २०७०

मेरी आमा !

आँखाको डील नाघेर

नानी भित्र बाट

चियाएको थिएँ,

तिमि लफ़्रक्कै भिजेकी थियौ

मलाइ सोध्नु थिएन

सोधिन !

तिमी शान्त !

तिमी क्लान्त !

रुझेको आँखालाई

मैले बुझेको थिएँ

ती खुसी मिश्रित

मोति-कणहरु थिए !

छाती तिम्रो,

अधिकारै थियो मेरो,

कति फराकिलो,

गर्बले नाङ्ग्लो जत्रै पाएको थिएँ मैले

हृदय छोएको थिएँ

कति उदार !

मलाइ खोज्नु थिएन

ओठमा मुस्कान

अनुहारनै धप्प बलेझैं थियो !

शरीर श्राबले लपक्क

सुकोमल ती काला केशहरु

फर-फर सुबास छर्दै थिए !

म अनुभूत गर्दै थिएँ,

क्षणमै तिम्रा पाइला

आकाश टेक्तै थिए

संसारै जितेको खुसी थियो

संसारै भुलेको बुर्कुशी थियो

मलाइ जन्माएको क्षण

मलाइ रौँ-चिरा थाहा छ

मेरी आमा !


माघ १६, २०७०

केही बुँद अनि बिम्बहरू

१ झुप्राहरु

हरेक महान दर्शन र

महान बिचारहरु

झुप्राहरुको

छाप्राहरुको

सुन्दरतम तस्बिर बोकेर

गरीबहरुको आस्था बनेर उठ्छ र

उठ्दै उठ्दै

आखिर

महलहरुको

शान शौकात र

आडम्बरमा

हराउँछ ।

२ महापुरुषहरु

 कथित् महानतम

महापुरुष र जननेताहरु

झुप्राहरुको प्रदक्षिणा पछि

गरिबहरुको चरणमा पर्दछन

सुन्दर संसार र

सभ्य जीवनको

सम्मोहन दिएर

अञ्जुलिभरि आशीर्वाद थापेर फर्कन्छन

तर जब

उनीहरुको जीवनमा खुड्किला थपिदै जान्छन

क्रमश:

भड्किला प्रदर्शनहरुमा अक्शर उनीहरु

देखिन थाल्छन ।

३ राजनीति

आँधी हो

जसको चपेटामा पर्दा

थुप्रै सुन्दर रुखहरु

डढन सक्छन र

उसैको प्रेरणाले

कैयौं निस्प्राण ठुटाहरू

बल्न सक्छन ।

४ साहित्य

आँखा हो

जसको दृश्यपटलमा

रक्षानमा फालिएको गुलाफ

देबतामा चढ्न सकछ

ढुङ्गा पग्लेर

छताछुल्ल रोइदिन सक्छ

हरेक सुन्दर बस्तु

अत्यन्त कुरुप र

प्रत्यक कुरुप बस्तु

सुन्दर देखिन सक्छ ।

५ मान्छे

 मान्छेको आडमा

ढुङ्गा देवता बनेर

देवल भित्रिएको

देख्न पाइएको छ,

देवता पनि

दयाहीन ढुङ्गा रहेको

हेर्न पाइएको छ,

तर मान्छे आफै

निरन्तर प्रयासको बाबजूद पनि

मात्र मान्छे बन्न

सकिरहेको छैन ।


प्रकाशोन्मुख संग्रह ‘मान्छे भित्रको मान्छे’