विनाशकारी तिब्र हावाको झोँकाबाट

बिस्तारै छेकेर, बारेर

जब प्राण भरिदिन्छन;

ती निभ्नै लागेका शीखाहरु

एकाएक 

आत्मविश्वाशका साथ 

हुर्हुर्ती बल्न थाल्छन र  

धपक्क उज्यालोको आलोकले 

भेट्ने दायरा 

अवर्णित हुन्छ ।

आशीर्वाद बनी 

शीरमा थपक्क 

ढाडस बनेर 

बसीदिँदा,

काँध अनि ढाडमा थपथपाइदिँदा,    

कम्जोर अनि हरेश खाएका मनहरु

आँट, आशा र उत्साहको लाममा डटिन

जर्याकजुरुक उठ्छन । 

तिनकै 

हरेक मायाँलु सुमसुम्याई र स्पर्शले 

निराश, ओइलिँदै गएका

सुशुप्त कोपिलाहरू 

जुर्मुराउँदै फक्रिन थाल्छन ।

सुन्दर लाग्छ मलाई 

हत्केलाझैँ 

बाँचिने जिन्दगी ।

२४ फेब्रुअरी २०२५

बर्गेन, नर्वे